In de rubriek Echt Mama delen lezeressen hun meest eerlijke, rauwe en ongezouten verhalen. Zonder filter, precies zoals het leven is. Vandaag vertelt een lezeres (34) anoniem over de buitensluiting die ze ervaart door andere moeders.
Als je zwanger bent, hoor je overal hetzelfde verhaal: ‘Het moederschap verbindt. Je maakt straks vanzelf vriendinnen bij de zandbak of bij de opvang’ Ik keek daar echt naar uit. Ik verheugde me op het gevoel van saamhorigheid. Samen kletsen over gebroken nachten, koffiedrinken terwijl de kinderen spelen en steun aan elkaar hebben
Maar de realiteit? Die bleek na de geboorte van mijn dochter een stuk harder.
Vanaf het moment dat mijn dochter naar de peuterspeelzaal ging, merkte ik dat er een onzichtbare muur ontstond. Er vormde zich al snel een hecht groepje moeders. Zonder dat er ooit een expliciet woord over is gezegd, viel ik erbuiten.
In het begin dacht ik dat het aan mij lag. Ik ben misschien niet het type dat meteen op iedereen afstapt en het hoogste woord heeft, maar ik ben altijd vriendelijk. Ik zei netjes gedag, maakte eens een praatje over het weer of stelde een vraag over de spullen van de kinderen. Toch bleven de reacties kort. Vragen aan mij werden zelden teruggesteld.
En het werd erger toen de echte schoolfase aanbrak.
Het meest pijnlijk zijn de subtiele signalen. Als ik aan kom lopen bij het hek, valt het gesprek soms stil. Of ik zie hoe er afspraakjes worden gemaakt waar mijn dochter niet voor wordt uitgenodigd, terwijl het hele klasje ‘toevallig’ wel meegaat naar de speeltuin.
Afgelopen maand kwam ik er via een andere moeder achter dat er een informele ‘mama-app’ bestaat voor gezellige uitjes. Ik zit er niet in. ‘Oh, ik dacht dat je dat niet zo leuk zou vinden,’ werd er lachend gezegd toen ik er subtiel naar vroeg. Een smoesje, natuurlijk. Het voelde als een klap in mijn gezicht.
“Soms voel ik me meer buitengesloten door de ‘perfecte mama’ groep dan door mensen zonder kinderen. De blikken, het oordeel… ik word er verdrietig van.”
Het stopt namelijk niet bij uitsluiting, er hangt ook een constant, onuitgesproken oordeel in de lucht. Over het feit dat ik fulltime werk. Over het feit dat mijn dochter soms een kant-en-klaar knijpfruitje mee krijgt in plaats van biologisch gesneden mango. Of dat ze na schooltijd naar de BSO gaat in plaats van dat ik haar ophaal met een kop thee op de bank.
Ik vraag me oprecht af: waarom doen we dit elkaar aan? Moederschap is soms al zo ontzettend zwaar en intens. We lopen allemaal tegen dezelfde onzekerheden aan, hebben allemaal gebroken nachten en maken ons allemaal wel eens zorgen. Waarom kiezen we er dan voor om kliekjes te vormen en anderen eenzaam te laten voelen?
Het ergste vind ik de angst dat mijn dochter eronder gaat lijden. Zij is ontzettend open en vriendelijk, maar ik ben zo bang dat de uitsluiting tussen de moeders zich uiteindelijk doorvertaald naar de kinderen. Vooralsnog heeft ze gelukkig genoeg andere vriendjes, maar het steekt me wel als ik haar moet wegbrengen en ik wéér alleen bij het hek sta te kijken naar een lachend groepje moeders.
Ik heb het gevecht om erbij te horen inmiddels opgegeven. Ik hoef geen vriendinnen te worden met mensen die me niet zien staan. Maar jammer vind ik het wel. Want wat zou het fijn zijn als het schoolplein een plek was waar elke moeder zich welkom voelt.
Wil jij ook (anoniem) jouw eerlijke verhaal delen in Echt Mama? Stuur een e-mail naar redactie@fabulousmama.nl
Deze lezeres durfde haar verhaal eigenlijk bijna niet te delen, maar voelde zich nog elke dag schuldig.
Beeld: Pexels
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
