In ‘Echt Mama’ delen lezeressen hun meest eerlijke en rauwe verhalen. Zonder filter, precies zoals het leven is. ‘Ik had een geheim. En elke dag voelde ik mij schuldig.’ Over een abortus op je eenentwintigste, de stilte die volgt en waarom niemand het recht heeft om te oordelen.
Ik vind dit heel lastig om te delen en om zelfs maar op te schrijven. Want om heel eerlijk te zijn wilde ik dat niemand hier ooit achter zou komen. Hier heerst namelijk zoveel schaamte bij en zoveel angst.
Ik heb namelijk een abortus gehad.
Het zijn woorden die ik bijna tegen niemand ooit hardop heb durven zeggen. Het is mijn diepste, donkerste geheim. Het skelet in mijn kast, en precies de reden dat ik dit anoniem opschrijf. Ik ben altijd doodsbang geweest dat iemand erachter zou komen. Dat mensen me op straat zouden nakijken en ‘moordenaar’ naar mijn hoofd zouden slingeren. Ook al weet ik dat ik dat waarschijnlijk ook in de comments zal horen.
Maar heb ik spijt van mijn keuze? Nee, dat echt niet. Op dat specifieke moment in mijn leven was het de beste beslissing die ik kon nemen.
Het is niet alsof ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had, huppelend naar de abortuskliniek liep en daarna weer vrolijk doorging met de orde van de dag. Het was vreselijk. De donkerste periode uit mijn hele leven. Als ik er nu aan terugdenk, voel ik me soms nog steeds een monster. Het was geen beslissing die ik tussen het voor -en hoofdgerecht door nam, er zijn heel wat nachten aan voorafgegaan waarin ik mijn kussen nat heb gehuild.
Maar uiteindelijk wist ik dat ik een keuze had. Het was uiteraard mijn eigen lijf, en ik had het recht om te bepalen wat daarmee gebeurde.
Ik was eenentwintig. Over een halfjaar zou ik afstuderen aan het hbo en ik had een veelbelovende toekomst voor me. Ik had vier jaar lang keihard gestreden voor hoge cijfers en wist dat ik wel een goede baan zou vinden. Maar ik had ook nul reserves. Ik was een zwoegende student die veertig uur per week achter de bar stond om de huur en mijn studie te kunnen betalen.
Mijn vriend was drieëntwintig, al afgestudeerd en woonde een uur verderop. Hij had net zijn eerste echte baan en we zagen elkaar alleen in het weekend. Onze relatie was al drie jaar een soort knipperlichtshow. Hij kon me ontzettend laten lachen, maar hij had ook een kort lontje en een behoorlijk pittig karakter.
Ik was absoluut niet volwassen genoeg om een kind op te voeden. En hij was verre van klaar voor het vaderschap. We waren allebei blut, hadden een flinke studieschuld en onze relatie was alles behalve stabiel. Het was een constante opeenstapeling van ruzie en geschreeuw.
Ik maakte een afspraak bij een abortuskliniek. Ik schaamde me kapot. Met tranen in mijn ogen en mijn hoofd diep in mijn kraag gedoken liep ik naar binnen. De wachtruimte voelde beklemmend, bijna alsof ik in een cel zat te wachten. Mijn vriend was mee, maar ik herinner me vooral hoe stellig ik dacht: ik wil niet dat je hier bent. Ik was zo boos. Op de situatie, op hem, op mezelf. Ik wilde geen troost. Ik wilde alleen zijn.
Toen ze de echo maakten, brulde ik het uit. Uiteindelijk koos ik voor de abortuspil. Veel van die dag is een wazige vlek. Ik weet dat ik de eerste pil ter plekke heb ingenomen en dat ik een tweede meekreeg om een paar dagen later in te nemen.
Toen ik die tweede pil moest nemen, heb ik vlak voordat ik mijn vriend zijn appartement uitliep, de relatie beëindigd. Ik ging kapot van de schaamte en we waren toch al geen goede match. Wat er daarna gebeurde, ging op de automatische piloot. Ik weet nog dat ik urenlang huilend op de vloer van mijn badkamer lag. Mijn huisgenoten hadden geen idee wat er speelde. Ik heb ze maar verteld dat ik een zware griep had. Ik heb dagen achter elkaar geslapen, miste al mijn lessen en liet al mijn diensten in de horeca overnemen.
De jaren die volgden, zag ik elke tegenslag in mijn leven als een straf van God. Een vloek voor wat ik had gedaan. Ik was er heilig van overtuigd dat ik het verdiende om te lijden.
Inmiddels ben ik bijna dertig, getrouwd en mama van twee prachtige kinderen. Maar ik denk nog steeds heel vaak aan die beslissing van toen. Nu ik ouder en wijzer ben, zie ik dat het destijds de enige juiste keuze voor mij was. Was het egoïstisch? Misschien. Maar het was mÃjn lichaam en mÃjn leven. Niemand anders heeft het recht om daar een oordeel over te vellen.
Dat het recht op abortus op zo veel plekken in de wereld onder druk staat of zelfs wordt teruggedraaid, breekt mijn hart. Als ik nu huil, huil ik om al die vrouwen die zich nu in precies dezelfde positie bevinden als ik toen. Vrouwen die ontdekken dat ze zwanger zijn, maar om wat voor reden dan ook die zwangerschap simpelweg niet kunnen voldragen. Zij verdienen geen schaamte, maar steun.
Wil jij ook je anonieme abortus ervaring delen of heb jij een ander ‘Echt Mama’ verhaal? Mail dan naar redactie@fabulousmama.nl
Felicia (41) is een echte taboemoeder en verslaafd aan gamen, meer lezen?
Tekst: Zoey Ivory | Beeld: Unsplash
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
