Gamen hoort inmiddels gewoon bij het leven van veel kinderen. Ze spelen met vriendjes, ontdekken nieuwe werelden, lossen puzzels op en kunnen er urenlang helemaal in verdwijnen. Maar wanneer is dat gewoon lekker spelen en wanneer wordt het te veel?
Tekst: Fela de Wit
Misschien krijg je soms het gevoel dat je kind achter een scherm automatisch iets verkeerd doet. Maar zo simpel is het niet. Gamen kan juist ook hartstikke leuk én nuttig zijn.
Kinderen kunnen tijdens het gamen bijvoorbeeld leren samenwerken, problemen oplossen en creatief nadenken. Sommige games vragen behoorlijk wat concentratie en reactiesnelheid. En voor kinderen is online gamen vaak ook gewoon een sociale bezigheid: ze spelen samen met vrienden en maken contact met anderen.
De controller hoeft dus echt niet meteen de vuilnisbak in. Het gaat vooral om de balans.
Er is niet één magisch aantal minuten waarna gamen ineens ‘te veel’ is. Het gaat ook om wat er daarnaast gebeurt. Slaapt je kind voldoende? Beweegt het genoeg? Is er tijd voor school, vriendjes, gezin en andere hobby’s? En kan je kind stoppen wanneer dat nodig is? Want als gamen structureel ten koste gaat van slaap, school, sociale contacten of andere activiteiten, dan is het tijd om die gamegewoontes eens onder de loep te nemen.
Er zijn daarnaast games die minder geschikt zijn voor jonge kinderen. Zoals gewelddadige inhoud, grof taalgebruik, contact met onbekenden of functies zoals lootboxes die kinderen op een speelse manier kennis laten maken met gokachtige mechanismen. Check daarom altijd de leeftijdsclassificatie van een game en kijk ook even mee wat je kind precies speelt.
Herkenbaar: je kondigt aan dat het tijd is om te stoppen en ineens verandert je gezellige kind in een boze advocaat die een sluitend pleidooi houdt waarom dit écht niet kan.
Het kan helpen om niet midden in een spannend spel ineens de stekker eruit te trekken. Geef bijvoorbeeld tien minuten van tevoren een waarschuwing. “Je hebt nog tien minuten, maak je potje af.” Daarna nog een laatste seintje. Zo weet je kind waar het aan toe is.
En ja, soms is je kind nét aan het winnen. Vervelend. Maar dat is niet hetzelfde als een noodsituatie.
Een schermtijdschema hoeft geen militaire operatie te worden. Bespreek met je kind wanneer er gegamed mag worden en wanneer niet.
Kijk daarbij naar het hele plaatje. Er moet ook tijd zijn voor slapen, bewegen, school, huiswerk, gezin en andere dingen die kinderen nou eenmaal moeten en willen doen.
Betrek je kind bij de afspraken. Dat betekent niet dat je zevenjarige ineens het volledige gezinsbeleid mag bepalen, maar wel dat je kunt vragen wat volgens hem of haar redelijk is.
Spreek ook af wat er gebeurt als de regels niet worden nageleefd. Houd de consequentie logisch en vooral makkelijk uitvoerbaar. Van een compleet sanctiebeleid met bijbehorende handleiding wordt niemand blij.
Ja, echt. Pak die controller. Door samen te spelen ontdek je waarom je kind dat ene spel zo geweldig vindt. Je ziet bovendien wat er in het spel gebeurt, met wie je kind contact heeft en welke functies er allemaal zijn. En misschien ontdek je zelf ook dat Mario Kart verrassend competitief kan worden.
Samen gamen is bovendien een makkelijke manier om contact te maken. Je hoeft niet tegenover elkaar aan tafel te zitten voor een serieus gesprek over ‘de online wereld’. Je bent gewoon samen iets aan het doen. Is goed voor de bonding en maakt het vaak makkelijker voor kinderen om te vertellen wat ze meemaken.
Heeft je kind online ruzie met een vriendje? Of loopt iets tijdens het gamen niet lekker? Spring niet altijd meteen in. Geef je kind eerst de kans om zelf een oplossing te bedenken. Daarmee leert het omgaan met conflicten, grenzen aangeven en problemen oplossen.
Natuurlijk grijp je in wanneer iemand wordt gepest, bedreigd of op een andere manier over een grens gaat. Zelfstandigheid betekent tenslotte niet dat je als ouder ineens je ogen dichtdoet.
Gamen kan behoorlijk wat emoties oproepen. Een potje verliezen is voor sommige kinderen ongeveer het einde van de beschaving. Boos worden mag. Schelden, schreeuwen tegen anderen of iemand uitschelden hoeft niet.
Benoem wat je ziet en houd je eigen reactie rustig. Bijvoorbeeld: “Ik snap dat je boos bent. Maar zo praten tegen je vriendje is niet oké. Neem even pauze.” Een korte pauze, een glas water of even naar buiten kan helpen om weer uit de hoogste versnelling te komen.
We zijn als ouders vaak razendsnel met commentaar zodra iets misgaat. “Leg dat ding weg.” “Je zit alwéér te gamen.” “Hoe vaak moet ik het nou nog zeggen?” Probeer daarom ook bewust aandacht te geven aan wat goed gaat.
Stopt je kind uit zichzelf? Legt het de controller netjes weg? Gaat het lekker buiten spelen met vriendjes? Of kiest het na een tijdje gamen zelf voor iets anders? Zeg er iets over. Een simpel “Goed dat je zelf stopt” kan meer effect hebben dan de zoveelste discussie over schermtijd.
Beeld: Unsplash | Dit artikel is geschreven in samenwerking met Tripple P.
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
