Als je peuter in de supermarkt gillend over de vloer rolt omdat je verkeerde banaan heb gekocht, wil je maar één ding. Een mute-knop. Een tijdje geleden ging er een TikTok-trend viral die precies dat beloofde. Briljant in zijn eenvoud, maar helaas: kinderpsychologen maken er nu gehakt van.
Misschien herinner je ‘m nog. De trend ging als volgt: je kind heeft een meltdown van epische proporties. In plaats van sussen, boos worden of negeren, roep je ineens keihard een willekeurige naam. “JESSICA!” Of: “KIJK, EEN KROKODIL!” Het resultaat in die filmpjes? Het kind schrok zich wezenloos, staakte per direct het gekrijs en keek de ouder met grote, verwarde ogen aan. Poef, driftbui weg. Hilarisch om te zien en héél verleidelijk om zelf toe te passen als je om 17.00 uur met een jankend kind en een halve bloemkool in de rij voor de kassa staat.
Maar goed, zoals met alles wat te mooi lijkt om waar te zijn, zit er een addertje onder het gras. De trend mag dan over zijn hoogtepunt heen zijn, de psychologie erachter is super relevant. Waarom werkte het zo goed? Simpel: je creëert letterlijk kortsluiting in het brein van je kind. Door een totaal onverwachte, irrelevante prikkel (de naam Jessica roepen) overschrijf je het reptielenbrein dat op dat moment in de ‘vecht of vlucht’-stand staat (de driftbui). De schrik-reactie pauzeert de emotie.
En daar komt de maar. Kinderpsychologen en pedagogen waarschuwen dat je hiermee het probleem niet oplost, maar simpelweg onderdrukt. Zie het als een brandalarm dat afgaat. In plaats van de brand te blussen, sla je met een hamer het alarm van de muur. De herrie is weg, fantastisch, maar de keuken fikt nog steeds af. Een driftbui is de manier van een kind om te zeggen: ‘Holy moly, ik heb te veel prikkels en ik weet niet waar ik er mee naartoe moet!’ Als je ze dan laat schrikken, leren ze nul komma nul over hoe ze met die grote, enge emoties moeten omgaan.
Het spijt ons. We hadden je ook liever die magic trick gegund. Maar de harde waarheid is dat er geen shortcuts zijn in het moederschap. Wat wel werkt? Co-regulatie. Zelf rustig blijven (adem in, adem uit), naast ze gaan zitten en wachten tot de storm gaat liggen. “Ik zie dat je heel boos bent over die banaan. Dat is ook lastig.” Ja, het duurt langer. Ja, je krijgt nog steeds oordelende blikken van mevrouw de Jong bij de zuivel. Maar hé, over twintig jaar heb je in ieder geval een volwassene afgeleverd die z’n emoties kan reguleren zonder dat iemand ‘JESSICA’ in z’n gezicht hoeft te schreeuwen.
Oke, geen Jessica roepen dus.. Maar hoe ga je wel met zo’n driftbui om? Nou zo!
Tekst: Zoey Ivory | Pexels
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
