In ‘Echt Mama’ delen lezeressen hun meest eerlijke en rauwe verhalen. Zonder filter, precies zoals het leven is. Over een postnatale depressie die nooit helemaal verdween, de angst voor het oordeel en de zoektocht naar een moedergevoel.
Iedereen heeft het altijd maar over die magische roze wolk. Over die instant, overrompelende liefde zodra de baby op je borst wordt gelegd. Ik heb negen maanden lang op dat moment gewacht. En toen het zover was… voelde ik helemaal niks.
Mijn kind is nu twee jaar oud. En om heel eerlijk te zijn: ik wacht nog steeds.
Het is een confessionele biecht die ik bijna niet op papier durf te zetten. Een taboe waar zo’n loodzware schaamte op rust dat ik er met niemand in mijn omgeving over durf te praten. Want hoe leg je in een wereld vol perfecte Instagram-moeders uit dat de moederliefde bij jou simpelweg niet aan staat? Dat je je eigen kind oprecht fantastisch verzorgt, maar dat het voelt als een fulltimebaan in plaats van een roeping?
Ik ben doodsbang voor de reacties. Angst dat mensen me een ijskonijn vinden. Of erger nog: een slechte moeder.
“Ik verzorg mijn kind tot in de puntjes. Maar het voelt als een zorgtaak, niet als die magische moederliefde waar iedereen het over heeft.”
Mijn zwangerschap was niet gepland, maar wel meer dan welkom. Mijn partner en ik hadden ons leven op orde, een fijn huis en genoeg liefde te geven. Dachten we. De bevalling was een uitputtingsslag van ruim zesentwintig uur, eindigend in een spoedkeizersnee. Toen de verpleegkundige mijn zoon aan me liet zien, voelde ik alleen maar verdoving. Geen traan van geluk, geen ontlading. Enkel een diepe, verlammende leegte.
“Dat komt door de narcose en de uitputting,” vertelde de kraamverzorgster me sussend. Maar de weken streken voorbij en de wolk bleef niet roze, maar inktzwart.
In het eerste jaar kreeg ik het stempel ‘postnatale depressie’. Ik ging in therapie, slikte medicatie en vocht me een weg terug uit de duisternis. De ergste angst en het constante huilen verdwenen gelukkig. Ik leerde weer te functioneren. Maar het beloofde ‘moedergevoel’ kwam nooit meer helemaal terug.
Begrijp me niet verkeerd: ik zorg ontzettend goed voor mijn zoon. Hij komt absoluut niets tekort. We spelen met Duplo, we lezen boekjes voor het slapengaan en ik knuffel hem elke dag. Maar op de achtergrond voelt het alsof ik een rol speel in een toneelstuk. Als een hele goede oppas die de regels perfect volgt, maar om vijf uur ‘s middags eigenlijk gewoon naar huis wil.
Als hij ‘mama’ roept, voelt dat nog steeds vreemd. Het schuldgevoel dat hierbij komt kijken is verstikkend. Elke keer als ik andere moeders geëmotioneerd zie praten over hoe snel hun kleintje groeit, slik ik mijn eigen tranen weg. Waarom voel ik dat niet zo?
Nu hij ouder wordt en een eigen karakter krijgt, merk ik dat er heel langzaam iets verandert. Het is misschien niet die overrompelende, hormonale blikseminslag die me beloofd was, maar het is wel wát. Een vorm van genegenheid die langzaam groeit vanuit respect en gewoonte.
Ik deel dit verhaal omdat ik weet dat ik niet de enige ben. Er zijn zoveel vrouwen die worstelen met deze stille vervreemding na de geboorte van hun kind. Vrouwen die zich kapot schamen omdat hun wolk nooit roze is geweest. Je bent geen monster. Je bent een moeder die vecht, en ook dat is liefde.
Heb jij ook een ‘Echt Mama’ verhaal dat je anoniem wil delen? Mail dan naar redactie@fabulousmama.nl
Tekst: Zoey Ivory | Beeld: Pexels
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
