In ‘Echt Mama’ delen lezeressen hun meest eerlijke en rauwe verhalen. Zonder filter, precies zoals het leven is. Dit keer vertelt Marije (38) haar verhaal. Zij is gedragswetenschapper, heeft een eigen praktijk en is bewust alleenstaande moeder van Jip en Aaf. Op haar online platform deelt ze ervaringen rondom haar bewust alleenstaand ouderschap. In dit eerste deel vertelt ze over de weg naar haar eerste dochter en – inmiddels – het leven met twee kinderen.
Tekst: Marije Moene
Op mijn verjaardag, 30 december 2019, nam ik mijn pil niet in. Heel bewust, om een half jaar later via een kliniek te proberen zwanger te raken. Ik wilde moeder worden en had besloten dat ik daarvoor niet eindeloos op een partner zou blijven wachten. Stoppen met de pil voelde als een verjaardagscadeau aan mezelf: een eerste, concrete stap richting het leven dat ik graag wilde.
Later diezelfde dag ging ik in mijn eentje naar de sauna. Daar ontmoette ik de man met wie ik vervolgens een serieuze relatie kreeg. We gingen samenwonen, kochten een huis en ik hoopte dat we samen een kind zouden krijgen. Je kunt dus een behoorlijk duidelijk plan hebben. En dan kom je op de dag dat je het in werking zet je potentiële droompartner tegen in de sauna.
We hebben veel in onze relatie geïnvesteerd, maar uiteindelijk gingen we uit elkaar. Inmiddels waren we ongeveer twee jaar verder. Mijn kinderwens was niet verdwenen. Integendeel. Ik wilde het al zo lang, en nu wist ik: ik ga dit traject in mijn eentje starten.
Er is ooit een fase geweest waarin ik dacht dat moederschap misschien niets voor mij was. Maar toen de wens er eenmaal was, is die niet meer weggegaan. De vraag werd steeds minder óf ik moeder wilde worden en steeds meer hoe ik dat zou kunnen doen. Omdat ik op mannen en vrouwen val, had ik al eerder nagedacht over een donor. Als ik met een vrouw een gezin zou vormen, hoe zouden we dat dan aanpakken? Vanuit die gedachte had ik een vriend benaderd. Hij heeft lange tijd gezegd dat hij wilde helpen. Toen ik daadwerkelijk zwanger wilde worden, was zijn leven veranderd. Hij had inmiddels een eigen gezin en zijn donorschap voor mij ging niet door. Dat begreep en respecteerde ik volledig.
Ook andere mogelijkheden binnen mijn netwerk heb ik overwogen. Maar de verhouding moest voor mij heel precies kloppen. Iemand moest dichtbij genoeg staan om echt vertrouwen te voelen, maar niet zó dichtbij dat de rollen ingewikkeld zouden worden. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn toekomstige kind of kinderen. Wie zou deze persoon zijn in ons leven? Welke verwachtingen zouden we van elkaar hebben? Daar vond ik niet zomaar een passend antwoord op. Ik koos uiteindelijk voor een donor via een spermabank.
Mijn bewust alleenstaand moederschap betekent niet dat ik altijd het liefst alleen moeder had willen worden. Ik begrijp heel goed hoe mooi het kan zijn om samen een kind te krijgen en te zien opgroeien. Alleen, dat was op dat moment niet mijn leven. Ik was alleen en wilde moeder worden. Die twee feiten hoefden voor mij niet langer tegenover elkaar te staan.
Ik meldde mij aan bij Medisch Centrum Kinderwens in Leiderdorp. Er was een wachtlijst voor de intake, maar ik belde en zei: ‘Als er iemand uitvalt, mogen jullie mij bellen. Ik kom meteen.’ Dat gebeurde. Een beetje geluk en een beetje proberen het geluk een handje te helpen. Zo zit ik ook wel in elkaar. Als ik weet wat ik wil, ga ik uitzoeken hoe ik het kan regelen.
Er volgden gesprekken en lichamelijke onderzoeken. Hoe zat het met mijn cyclus, mijn vruchtbaarheid, mijn gezondheid? Ook sprak ik met een maatschappelijk werker. Waarom wilde ik dit? Had ik een netwerk? Had ik nagedacht over wat alleen opvoeden zou betekenen?
Waar ik soms hoor dat mensen het traject kunnen ervaren als een examen waarvoor ze moeten slagen om moeder te worden, heb ik dat niet als zodanig ervaren. Het waren voor mij zinvolle gesprekken over een grote beslissing. Ik had er al uitvoerig over nagedacht, maar dat betekende niet dat ik niets meer kon meenemen uit zo’n gesprek. De maatschappelijk werker raadde bijvoorbeeld aan om een brief aan mijn toekomstige kind te schrijven. Een brief over waarom ik deze keuze had gemaakt. Dat heb ik gedaan. Ze gaf ook ideeën over boekjes en het bijhouden van een dagboek. Tussen al die onderzoeken en praktische stappen was er dus ook aandacht voor het kind dat er hopelijk zou komen en voor het verhaal dat ik later zou vertellen.
Voor een Nederlandse donor zou ik destijds ongeveer twee jaar moeten wachten. Dat vond ik lang. Zwanger worden kon daarna ook nog tijd kosten, als het al zou lukken. Bovendien hield ik toen al rekening met de mogelijkheid dat ik misschien een tweede kindje zou willen.
Ik keek bij twee buitenlandse spermabanken en vond uiteindelijk een Deense donor. De hoeveelheid informatie die ik kon bekijken, sprak me aan. Kinderfoto’s, gegevens over gezondheid en familie, opleiding, interesses en antwoorden op vragen. Ik kon zijn stem horen en zijn handschrift zien. Tegen betaling kon ik ook volwassen foto’s bekijken.
En ja, tijdens het keuzeproces maakte ik schema’s en vergeleek ik zorgvuldig. Mensen die mij kennen, zullen daar niet verbaasd over zijn. Ik ben serieus, schematisch en houd graag overzicht. Bij zo’n belangrijke keuze wordt dat niet ineens minder. Tegelijkertijd besefte ik dat informatie op papier iets anders is dan iemand kennen. Hoe uitgebreid een profiel ook is, je hebt geen relatie met die persoon. Mijn zorgvuldigheid gaf mij houvast bij een keuze die groot voelde, maar maakte die keuze niet volledig voorspelbaar.
Een detail dat ik leuk vond, was dat de donor had gereisd en ook in Nederland was geweest. Dat was uiteraard geen doorslaggevende reden. Maar tussen alle afwegingen door was het prettig om iets te lezen waardoor hij wat meer een mens en nabij werd dan puur een profiel.
Voor mij speelde ook mee welke informatie mijn kind later zou kunnen krijgen. Volgens de afspraken bij mijn donor zouden mijn kinderen vanaf hun zestiende levensjaar zijn identiteit kunnen opvragen. Dat is geen garantie op contact of op een bepaalde band. Wel vond ik het belangrijk om die mogelijkheid mee te wegen.
Het behandeltraject ging van start. Ik bestelde sperma voor drie pogingen. Vervolgens hield ik mijn cyclus bij met ovulatietesten. Bij een positieve test nam ik contact op met de kliniek en werd de inseminatie gepland. Daar lag ik dan, in een behandelstoel. Niet bepaald de romantische setting waarmee je het krijgen van een kind doorgaans associeert. Maar ik was vooral blij dat het kon gaan gebeuren. Er werd zorgvuldig gecontroleerd of het juiste donorrietje werd gebruikt; ik werd bij die controles betrokken. Dat vond ik fijn.
Ik ging alleen naar alle afspraken en inseminaties. Daar stond ik achter: zulke dingen doe ik graag zelf. Mijn omgeving wist overigens wel wat er speelde. Ik was open over mijn traject en mensen leefden mee. Na een afspraak kon ik mijn ouders bellen en anderen een bericht sturen. Ik had geen partner naast me, maar mijn wens bestond niet in eenzaamheid.
Het klinische deel was overzichtelijk. Wat er daarna zou gebeuren, had ik veel minder in de hand. En er stond nogal wat op het spel: hoop, tijd en ook geld. Het donorsperma kostte mij destijds ongeveer 1.600 euro per poging. Dat maakte iedere poging behalve emotioneel ook financieel een serieuze stap.
Na de eerste inseminatie was ik niet zwanger. Tussen de eerste en tweede poging verliep mijn cyclus anders dan ik gewend was. Ik vond geen positieve ovulatietest, dus een volgende poging bleef uit. Ondertussen speelde er stress in mijn privéleven. Ik wilde heel graag door met het traject, maar het liep even niet zoals ik had gehoopt.
Toen de tweede inseminatie wel kon plaatsvinden, was ik nog steeds gespannen. Ik vroeg mij af of het zou lukken. Toch wilde ik doorgaan. Ik had een positieve ovulatietest, ik zat daar en een kindje zou zo welkom zijn. Om mezelf te beschermen tegen teleurstelling, had ik bedacht dat de eerste drie pogingen waarschijnlijk niet zouden lukken. Geen medische voorspelling, maar een afspraak met mezelf. Ik hoopte natuurlijk op een zwangerschap. Alleen wilde ik niet bij iedere poging doen alsof die al vaststond.
Op de dag dat ik mocht testen na die tweede poging, werd ik om vijf uur ‘s ochtends wakker. Dat is normaal gesproken niets voor mij. Maar op dat moment kon ik niet meer wachten. Ik stond in de badkamer, deed de test en keek daarna naar mezelf in de spiegel. Zwanger. Bij de tweede poging. Ik kon het nauwelijks geloven en slapen lukte al helemaal niet meer.
Later die dag verraste ik mijn ouders met een shirt, een boekje en iets cryptisch. We vierden het met tranen van geluk en ongeloof. Ik had veel uitgezocht, gepland, overwogen en geregeld. Maar dit moment liet zich niet in een schema vangen. Er zou, als alles goed bleef gaan, een kindje komen. Mijn kind. De wens waarmee ik ooit op mijn verjaardag de pil liet liggen, was een zwangerschap geworden.
“Is dat niet heel zwaar, in je eentje met twee kinderen?!” Lees volgende week deel twee van Marije’s verhaal in Echt Mama.
Beeld: Marije Moene
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
