Ergens op een doodgewone dinsdag wil je kind zomaar opeens iets zelf doen. De buggy blijft voortaan ook in de schuur. En het bedritueel waarbij je twintig minuten lang dezelfde boekjes moet voorlezen? Dat wordt op een dag vervangen door een haastig ‘welterusten, mama’. Zonder aankondiging. Zonder afscheidsfeestje. En al helemaal zonder dat iemand je even waarschuwt.
Wanneer was de laatste keer?
Als moeder ben je behoorlijk druk met de volgende mijlpaal. Wanneer loopt je kind? Wanneer slaapt ‘ie door? Wanneer kan hij eindelijk zelf zijn broek uittrekken om op de wc te gaan zitten?
Voor je het weet, is die fase die je zo ingewikkeld vond voorbij. En hoewel je tijdens het in slaap wiegen misschien vurig hebt gewenst dat je kind ooit zélf in slaap zou vallen, kan het achteraf als het dan zo ver is, toch even slikken zijn.
Want blijkbaar kun je tegelijkertijd verlangen naar wat meer zelfstandigheid én heimwee hebben naar de tijd waarin je kind nog geen meter afstand van je durfde te nemen. Het moederschap is nu eenmaal een aaneenschakeling van tegenstrijdigheden.
Geen paniek, je hoeft niet alles vast te leggen
Het besef dat alles tijdelijk is, kan ervoor zorgen dat je iedere knuffel, wandeling en peutergrap wilt opslaan in je geheugen. Of op je telefoon, waar inmiddels 14.862 foto’s staan (en nóg meer video’s) van je kind die precies dezelfde banaan vasthoudt.
Toch hoef je niet van ieder moment een dierbare herinnering te maken. Je mag ook gewoon genieten van een dag die nergens bijzonder om bekendstaat. Of zelfs van een dag die je het liefst zo snel mogelijk wilt vergeten.
Je hoeft niet voortdurend stil te staan bij hoe snel het gaat. Soms is het juist fijn om gewoon in het moment te zitten, zonder ondertussen te bedenken dat je dit later misschien gaat missen.
En mocht je met een brok in je keel naar oude foto’s kijken, bedenk dan dat je niet alleen iets bent kwijtgeraakt. Je hebt ook iets meegemaakt. Je kind groeit, jij groeit mee en er komen weer nieuwe fases voor terug.


