“Ik weet echt niet wat ik moet zeggen.” Het is waarschijnlijk één van de meest gehoorde gedachten wanneer iemand in je omgeving een baby verliest. Je wilt er zijn, maar bent bang om precies het verkeerde te zeggen. En dus gebeurt er soms iets wat voor de rouwende ouder misschien nog pijnlijker is: stilte.
Tekst: Zoey Ivory
Dat is begrijpelijk. Maar volgens organisaties die ouders na babyverlies begeleiden, is iets zeggen meestal beter dan helemaal niets zeggen. Je hoeft het verdriet niet op te lossen. Je hoeft alleen te laten merken dat je ziet wat er is gebeurd.
Geen perfect geformuleerde zin. Geen wijze woorden. Geen poging om er een positieve draai aan te geven.
Gewoon: “Wat ontzettend verdrietig. Het spijt me zo.”
Dat is genoeg.
Het is het beste om het verlies daadwerkelijk te benoemen en, wanneer de ouders de naam van hun baby gebruiken, die naam ook niet te vermijden. Een vraag als “Hoe heette jullie baby?” kan juist ruimte geven om over hem of haar te praten.
Dat kan spannend voelen. Veel mensen zijn bang dat ze de ouder verdrietig maken door over de baby te beginnen.
Maar het verdriet ís er al.
“Gelukkig heb je nog een gezond kind.”
“Je bent nog jong.”
“Je kunt altijd opnieuw proberen.”
“Het was vast beter zo.”
“Alles gebeurt met een reden.”
“Je moet het een plekje geven.”
Waarschijnlijk zijn al deze zinnen ooit bedoeld om troost te bieden. Toch kunnen ze verkeerd vallen.
Voor ouders die hun baby verliezen, gaat het niet om een zwangerschap die mislukte of een toekomst die niet doorging. Ze rouwen om hun kind en om alles wat ze met dat kind voor zich zagen.
“Hoe gaat het?”
Een simpele vraag kan veel betekenen. Maar misschien is het antwoord vandaag: “Niet goed.”
Dat hoeft niet opgelost te worden.
Hou in ieder geval regelmatig contact, ook wanneer de eerste weken voorbij zijn. Een kaartje, berichtje of telefoontje kan juist later veel betekenen, omdat de omgeving vaak na verloop van tijd weer doorgaat terwijl de rouw niet opeens verdwenen is.
Een bericht als:
“Ik dacht vandaag aan jullie en aan jullie baby. Je hoeft niet te reageren.”
kan soms veel fijner zijn dan tien vragen achter elkaar.
Rouwen kost energie. Soms zelfs voor de meest simpele dingen.
Boodschappen doen, koken, de hond uitlaten of het huis opruimen kan ineens te veel voelen. Als vrienden en familie kun je de rouwende ouders met praktische hulp goed ondersteunen.
Dus in plaats van:
“Laat maar weten als ik iets kan doen.”
kun je ook zeggen:
“Ik kom donderdag eten brengen. Past dat?”
Of:
“Ik ga morgen boodschappen doen. Zal ik meteen wat voor jullie meenemen?”
Je geeft iemand daarmee niet nóg een beslissing om te nemen.
Bij babyverlies wordt vaak vooral gevraagd hoe het met de moeder gaat. Logisch, zeker wanneer zij een zwangerschap of bevalling heeft meegemaakt. Maar ook de andere ouder rouwt.
En die rouw kan er anders uitzien.
Daarom is het belangrijk om beide ouders afzonderlijk te ondersteunen en niet automatisch aan te nemen dat zij hetzelfde nodig hebben of op dezelfde manier rouwen.
De één wil praten. De ander wil misschien eerst helemaal nergens over praten, geen van beide betekent dat iemand minder verdriet heeft.
Misschien wel één van de waardevolste dingen die je kunt doen: blijf de baby herinneren.
Een berichtje rond de uitgerekende datum. Een bericht op de verjaardag. Een kaarsje op 15 oktober. Of gewoon af en toe de naam noemen.
Tijdens Baby Loss Awareness Week van 9 tot en met 15 oktober is er wereldwijd extra aandacht voor babyverlies. De week eindigt op 15 oktober met de Wave of Light om 19.00 uur lokale tijd, waarbij mensen een kaars aansteken ter herinnering aan overleden baby’s.
Je hoeft dus niet de perfecte woorden te vinden.
Je hoeft het verlies niet lichter te maken.
Je hoeft alleen niet weg te kijken.
Soms begint steun simpelweg met: “Ik weet niet wat ik moet zeggen. Maar ik ben er.”
Heb jij te maken gehad met een verlies? Soms kan muziek ook helpen bij rouw.
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
