Ben je thuis vooral moeder, of kun je het soms niet laten om met je therapeutenbril naar je eigen kinderen te kijken?
“De grap is dat ik bij mijn kinderen echt moeder ben, maar bij Josh juist therapeut, haha. Hém kan ik heel goed vertellen wat hij anders zou kunnen doen. Ik noem het adviseren, hij zal het misschien bekritiseren noemen. Maar bij mijn eigen kinderen verlies ik elke vorm van therapie. Dan vergeet ik grenzen en ben ik soms veel te lief. Natuurlijk helpt mijn kennis me wel, maar op het moment zelf ben ik echt meer moeder dan therapeut.”
Waarover kun je tegen Josh zeggen: dit hoef je nou níét zo aan te pakken?
“Dat je niet van elke fout een les hoeft te maken. Als Sam zijn zusje een duw geeft, wil Josh bijvoorbeeld met hem gaan zitten: ‘Hoe denk je dat dit voor haar was? Kun je je in haar verplaatsen?’ Terwijl ik dan denk: die jongen was gewoon even helemaal klaar met zijn zusje. Natuurlijk is dat niet de bedoeling, maar het is óók gedrag dat bij zijn leeftijd hoort. Niet alles hoeft meteen een pedagogisch moment te worden.”
Je bent kindertherapeut, maar in je boek staat niet het kind, maar de moeder centraal. Waarom koos je voor dat perspectief?
“Er wordt steeds meer onderzoek gedaan naar wat er in het brein van een vrouw gebeurt wanneer ze moeder wordt. Vanuit mijn werk heb ik honderden vrouwen gesproken, maar ik vond dat ik dit boek niet eerlijk kon schrijven als ik niet óók naar mezelf zou kijken en zou zeggen: ik herken dit. Ik had tijdens al die jaren van opvoeden zelf soms meer herkenning en erkenning willen voelen. Niet vanuit klagen, maar gewoon: hoe dóé jij dit? Hoe houd je al die ballen hoog? Voor mij gaat het niet over zeuren, maar over erkennen. Dat je tegen elkaar kunt zeggen: ‘Hé, wat fijn dat jij dit óók hebt.’”
Je bent in het boek behoorlijk open over de minder mooie kanten van het moederschap. Was er iets waarvan je dacht: durf ik dit wel op te schrijven?
“Absoluut. Ik vertel bijvoorbeeld eerlijk dat ik na mijn zwangerschap in bed lag en me geen moeder voelde. Dat ik nog niet van mijn kind hield. Dat vond ik heel moeilijk om op te schrijven, want ik dacht: dit mag je nooit uitspreken. Ik hield op dat moment ook niet van mezelf. Ook over de depressie van Josh ben ik eerlijk en over hoe zwaar dat soms is voor ons als gezin. Ik denk juist dat het goed is om te laten zien: dit is iets waar wíj binnen ons gezin mee dealen. Een ander heeft misschien….”
Wil je graag meer van Mama Meets lezen? Dat kan in Fabulous Mama editie 4-2026, deze bestel je hier.
Heb jij een ervaringsverhaal die je met ons wil delen? Mail ‘m naar redactie@fabulousmama.nl.
Scrollen is leuk. Maar een verse Fabulous Mama op de mat? Nog leuker. Check onze abonnementen hier.
Wil je tussendoor ook niets missen? Volg ons op Facebook, Instagramen TikTok en schrijf je in voor onze tweewekelijkse nieuwsbrief. Dan komen de leukste tips, verhalen en winacties gewoon naar je toe.