Ik lig in bed, leg mijn boek op mijn schoot en kijk mijn dochter aan in haar smekende blauwe ogen. Ze staat voor mijn bed. Haar blonde krullen flink in de klit van de lange, warme stranddag en haar gezicht bruin van de zon.
Eigenlijk had zij ook allang in bed moeten liggen, maar ja: we zijn op vakantie. En dan wordt alles anders: bedtijden zijn suggesties, ijsjes moeten op ieder tijdstip kunnen en tandenpoetsen iets waarover onderhandeld moet worden.
Achter haar zie ik door het raam van ons strandhuisje hoe de zon nog een laatste rode streep boven zee achterlaat. Mijn man en zoon zijn druk in de weer met takken en aanmaakblokjes voor het kampvuur.
“Maar mam… alsje, alsje, alsjeblieeeeft?”
Ik wrijf over mijn vermoeide gezicht.
“Nee liefje. Mama is heel moe. Gaan jullie maar lekker marshmallows roosteren.”
Ik vind een kampvuur op het strand een van de gezelligste dingen. Maar mijn lijf heeft na dagen van zwemmen, spelen, sjouwen, koken, smeren, zoeken naar verdwenen slippers en ruzies tussen broer en zus sussen een andere mening. Ik heb ook vakantie. Mijn bed lonkt. En naast me ligt dat leuke boek dat ik al een jaar wil lezen maar waarvan ik steeds niet verder kom dan de eerste bladzijde.
Dus lig ik hier. Alleen moet mijn keuze blijkbaar eerst langs de bezwaarcommissie, want hoe durf ik mij te onttrekken aan een gezellig kampvuur met het gezin.
En ik begrijp haar. Ik vind het aandoenlijk hoe ze alle registers opentrekt om mij te overtuigen.
Nee zeggen tegen je kind kan dan knap lastig zijn. Want oh, wat zien wij moeders ons kind graag gelukkig.
Mijn dochter besluit inmiddels haar zwaarste wapen in te zetten, waarvan ze weet dat ik het moeilijk kan weerstaan: het puppygezicht. Handjes gevouwen onder haar kin. Pruillip. Grote ogen die snel knipperen.
“Pleeeease?”
Ik hou voet bij stuk en ze voelt dat de zaak verloren is.
“Ik ga later echt ALLES voor mijn kids doen” zegt ze verontwaardigd.
Oef.
Ik had me een ongezellige moeder kunnen voelen. Een partypooper.
Maar ik zeg tegen mijn dochter: “Ik hoop dat jij later ook, naast dat je heel veel voor je kinderen over hebt, ook soms even doet waar je zelf zin in hebt.”
Daar moet ze even over nadenken.
Stilzwijgend loopt ze het strandhuisje uit, naar haar broer en papa.
En weet je wat het mooie is?
Ze overleeft het.
En dat is iets wat wij onze kinderen mogen leren. Dat nee zeggen geen persoonlijke afwijzing is.
Dat mama ook moe mag zijn. Dat van iemand houden niet inhoudt dat je altijd ja moet zeggen.
En dus blijf ik liggen. Met mijn boek.
Opladen voor weer een nieuwe vakantiedag vol onderhandelingen, alsjeblieeeeftjes en (bijna) onweerstaanbare puppygezichten!
Foto Caroline & dochter: Els fotografie | Foto Caroline: Joyce Huis fotografie
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
