Dit najaar speelt Anouk Maas (40) Cruella in 101 Dalmatiërs de musical, die op 1 november in première gaat. Ook thuis is er genoeg reuring: Anouk is solomoeder van de eenjarige Ella-Mae, een keuze die ze heel bewust maakte. “Ik ben megatrots op de keuze die ik heb gemaakt. En ik heb nul spijt.” Een gesprek over het moederschap, leren om hulp te vragen en waarom solo iets heel anders betekent dan alleen.
Tekst: Thea Tijssen
Wie Anouk binnenkort als Cruella ziet, ziet haar in een rol die ze niet eerder speelde: die van een échte schurk. “Het script is echt smullen. Alles aan Cruella is over de top en het mag nóg meer extra. Ze gaat recht op haar doel af en is enorm gedreven en gepassioneerd en heeft natuurlijk die gekte in zich. Heerlijk om te spelen.” Voor inspiratie hoeft Anouk sinds ze moeder is geworden soms niet eens ver te zoeken. “De frustraties van het moederschap kan ik er mooi in kwijt. Dat je denkt dat je álles bij je hebt en dan blijken net de billendoekjes niet in je tas te zitten. Of dat je supermoe bent omdat je kind ’s nachts ineens weer wakker wordt, terwijl het nét een paar dagen goed ging. Als moeder heb je zo veel in je hoofd, zo veel to-dolijstjes. Je bent ineens een soort showrunner: je doet de pre-productie, de productie zelf én de nazorg. Die mental load is best hoog. Soms denk je: ik word gek, ik moet even uitstappen. Dat gevoel van gekte kan ik lekker in Cruella stoppen.”
Lange tijd was Anouk niet bewust bezig met een kinderwens. Haar focus lag vooral op haar carrière. Rond haar 36ste, 37ste werd de wens om moeder te worden concreter. Ze had destijds een relatie waarin de vraag naar kinderen steeds nadrukkelijker ging spelen. “Ik ging onderzoeken: wil ik eigenlijk een kind? Wil hij dat? Willen wij dat samen? Dat liep uiteindelijk anders.” Zijn kinderwens was minder sterk en er speelden ook andere dingen waardoor de relatie niet meer wilde vlotten. “We zijn goed uit elkaar gegaan en hebben nog steeds contact. Maar hij was niet de man met wie ik een kind zou krijgen en ik was niet de moeder van zijn kind. Uiteindelijk waren we ook gewoon niet elkaars levenspartner.”
Daarmee kwam Anouk voor een groter dilemma te staan. Want inmiddels wist ze dat ze graag moeder wilde worden, maar het vinden van een soulmate was voor haar minstens zo belangrijk. “Ik heb nooit gedacht: ik wil zó graag kinderen dat de relatie er minder toe doet. Juist dat hield me heel erg bezig: wat heeft voor mij prioriteit? Is het die relatie? Is het een kind? Wat als je een geweldige relatie hebt en dat kind komt niet? Of als relaties niet vlotten en ondertussen je biologische klok tikt? Ik ben daar heel bewust mee bezig geweest.”
Langzaam ontstond het besef dat ze die twee verlangens niet langer aan elkaar hoefde te koppelen. “Op een gegeven moment dacht ik: ik kan het ook alleen doen. Zie ik dat zitten? Welke vorm past bij mij? Denk ik dat ik het aankan? Het antwoord daarop was eigenlijk heel duidelijk: ja. Het was niet zo dat ik op maandagochtend wakker werd en dacht: nu ga ik het doen. Het is een proces geweest. Ik heb aan mezelf gewerkt, onderzocht wat ik echt wilde en geprobeerd ratio en gevoel naast elkaar te leggen. Maar toen ik de daadwerkelijke keuze eenmaal maakte, had ik het eigenlijk al geweten.” Ergens zat die overtuiging al veel langer in haar. “Ik weet nog dat ik rond mijn zestiende al tegen mijn moeder zei: ‘Als ik later kinderen krijg en ik zou ze alleen moeten opvoeden, dan kan ik dat en zou ik dat ook helemaal geen probleem vinden.’ Blijkbaar zat het ergens altijd al in mij.”
Wil je het hele interview met Anouk Maas lezen? Dat kan in Fabulous Mama editie 5-2026. Deze bestel je hier.
Wil jij geen enkele editie missen? Abonneer je dan nu op Fabulous Mama magazine!
Tekst Thea Tijssen | fotografie Marinke Davelaar | styling Graziella Ferraro | visagie Clayton Leslie | assistent styling Jasmijn van Doorn | met dank aan De Roos, Amsterdam
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
