Laat ik meteen eerlijk zijn: mijn eerste vakantie alleen met mijn kind was… geen succes. In 2024 besloot ik 2 maanden na de break up, met Lizzy naar een grote glamping in Drenthe te gaan. Lekker luxe kamperen, dacht ik. Tent met bedden, eigen sanitair, speeltuintje in het midden. Perfect voor een sociaal kind van vijf. En voor mij: iets minder primitief dan een luchtbed dat langzaam leegloopt. Na een pittige scheiding was ik wel even toe aan een vakantie.
Dus ik nodigde mijn ouders uit en een vriendin met haar dochter. Want samen is alles leuker, toch?
Nou. Nee.
Lizzy is lief, sociaal en mega gezellig, maar ook het type dat de hele dag samen dingen wil doen. Met mij. Of met anderen. Of met iedereen tegelijk. Resultaat: ik was continu “aan”. Geen moment voor mezelf. ’s Avonds zat ik gesloopt voor mijn tent, te moe om zelfs maar een boek open te slaan.
Aan het einde van die week was ik vermoeider dan toen ik vertrok. Thuis concludeerde ik: deze vorm van vakantie is het dus niet.
Het jaar erna deed ik wat elke single moeder doet: ik ging Googlen. Ik wilde zonzekerheid. Rust. En heel eerlijk? Ook gewoon even kunnen douchen zonder iemand die door het douchegordijn heen roept dat ze zich verveelt. Even niet ‘aan’ staan. Zo kwam ik bij eenoudervakanties terecht.
Tent, andere single ouders, georganiseerde kinderactiviteiten, momenten voor jezelf. Het klonk bijna te mooi om waar te zijn. Ik boekte.
Ik kreeg een paar weken van te voren de deelnemerslijst thuisgestuurd. Daar stonden de namen, leeftijden en woonplaatsen van de andere deelnemers op. Lizzy was gelijk enthousiast en wilde heel graag zien welke meisjes er allemaal meegingen van haar leeftijd. Dus ze wist vanaf dat moment al precies dat ze met Anna, Emma en Sophie wilde spelen.
We kozen ervoor om met het vliegtuig naar de camping te gaan. Een busreis was ook mogelijk, maar vliegen vind ik toch een stuk prettiger en door Estivant was dat goed geregeld. Het was alleen wel even 32 graden op de camping. Lizzy had haar vriendinnetjes gelijk al gevonden en binnen tien minuten renden alle kids samen rond alsof ze elkaar al jaren kenden.
Daar stond ik dan in de hitte in mijn korte broek en bh de koffers uit te pakken toen mijn buurvrouw binnenliep. Klinkt awkward, maar eigenlijk was gelijk het ijs gebroken. “Ah, jij bent er ook! Gezellig!” We kenden elkaar letterlijk nul seconden, maar waren direct vriendinnen. Ik hoorde Anna aan Lizzy vragen: “Welke dagen ben jij bij je papa?”
Ook voor hen was het fijn om met gelijkgestemden te zijn.
De eerste dagen vond ik het spannend om Lizzy bij de leiding achter te laten. Vreemd land, onbekende mensen. Maar binnen drie dagen voelde het vertrouwd. De band met de leiding, ouders en andere kinderen groeit zó snel.
Je kookt zelf (tenzij je meedoet met de gezamenlijke BBQ), er zijn excursies waar je je voor inschrijft – met of zonder kind – en er is één avond alleen voor ouders met oppas.
We gingen kanoën op zee. Lizzy vindt zwemmen in alles wat niet een zwembad is, nogal spannend. Ze is vooral bang voor vissen, kwallen, en alles wat onder haar voeten niet betegeld is. Tot Anna zonder nadenken bovenop de kano klom, in het water sprong en een dikke Spaanse kwal omhoog hield. “Kijk, mama!” Lizzy barstte in lachen uit. Ze vond het prachtig. Zonder aarzeling sprong ze in het water.
Ik was trots. Niet omdat ik haar had overgehaald, maar omdat haar vriendinnen dat deden. Blij dat ze een leuke ervaring meekreeg daar waar ik haar zelf niet had kunnen stimuleren. Ik kwam uit zelf mijn comfortzone en Lizzy helemaal.
Er was één avond georganiseerd dat we zonder de kinderen op pad gingen. We gingen dineren in een tapasbar. Daarna zei de reisleider “Ik ken nog een leuke karaoke bar om de hoek”. Dat was een groot succes. Beetje vals, maar dat kon ons niet zoveel schelen. We hebben ontzettend gelachen.
Ondertussen hadden de kids hun eigen mega sleepover: matrassen in één tent, filmavond, spelletjes. Lizzy vond het fantastisch. Normaal had ze dat behoorlijk spannend gevonden, maar omdat ze al een paar dagen met deze mensen was, was ze helemaal op haar gemak. Ik kreeg foto’s in de groepsapp en zag een doodmoe maar dolgelukkig kind.
Deze vakantie was gewoon goud. Er was begeleiding, organisatie, gelijkgestemden en vooral: rust in mijn hoofd. Lizzy deed mee aan allerlei activiteiten en had daardoor de vakantie van haar leven. In de grote vakantie gaan we naar Kroatië. Lizzy kan niet wachten. En ik stiekem ook niet.
Soms mag mama ook gewoon even mens zijn.
Beeld: Unsplash
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
