De eerste echo, de geboorteaankondiging, de eerste hapjes en natuurlijk die hilarische foto waarop je peuter met een lege wc-rol op zijn hoofd door de woonkamer rent. Als ouder maak je honderden foto’s en video’s en soms wil je die het liefst met de hele wereld delen. Maar terwijl jij trots op ‘plaatsen’ drukt, heeft je kind nog geen idee wat een Instagram-account is. Laat staan wat het betekent om er zelf op te verschijnen. Dat roept een ongemakkelijke vraag op: hoeveel van het leven van je kind mag je eigenlijk online zetten?
Tekst: Zoey Ivory
Het delen van foto’s, filmpjes en verhalen over je kinderen wordt ook wel sharenting genoemd: een combinatie van de Engelse woorden sharing en parenting. En, het is héél begrijpelijk. Je bent trots op je kind, familie woont misschien niet om de hoek en soms wil je gewoon even laten zien hoe trots je bent op je peuter en de superleuke outfit die hij heeft aangetrokken.
Online delen kan bovendien een manier zijn om herinneringen te bewaren en contact te houden met mensen om je heen.
Toch is er een verschil tussen een foto in een besloten familieapp sturen en een filmpje openbaar plaatsen dat duizenden mensen kunnen bekijken. Eenmaal online heb je niet altijd meer in de hand waar beelden terechtkomen of hoe ze worden gebruikt.
En die schattige peuterfoto? Die kan over tien jaar voor je kind ineens een stuk minder grappig zijn.
Een volwassene kan zelf beslissen welke informatie die online deelt. Een baby of peuter kan dat niet. Ook als je kind enthousiast naar de camera lacht, betekent dat niet dat het begrijpt wat een openbaar profiel inhoudt.
Dat betekent niet dat iedere kinderfoto online per definitie verkeerd is. Wel dat het verstandig is om bewust na te denken over wat je deelt, met wie en waarom.
Een paar vragen kunnen daarbij helpen. Zou ik deze foto ook laten zien aan een volle trein? Zou mijn kind het vervelend kunnen vinden als klasgenoten deze beelden later tegenkomen? En is het nodig om herkenbare informatie over de school, opvang of dagelijkse routine te delen?
Je hoeft niet meteen je complete telefoon leeg te gooien. Maar het kan geen kwaad om iets kritischer naar je eigen deelgedrag te kijken.
Dat een foto schattig is, betekent niet automatisch dat je kind er later blij mee is. Onderzoekers van onder meer Tilburg University onderzochten hoe moeders met een groot bereik omgaan met de privacy van hun kinderen. Uit hun onderzoek, gepubliceerd in 2024, bleek dat moeders de risico’s van het online delen soms onderschatten, juist omdat die ver weg of onwaarschijnlijk lijken. Terwijl jij vooral een leuke herinnering deelt, heeft je kind weinig controle over waar die foto uiteindelijk terechtkomt.
Ook de NOS waarschuwde, op basis van informatie van de Fraudehelpdesk, voor de risico’s van persoonlijke informatie die via ouderaccounts te achterhalen is. Denk aan gegevens over de school of leefomgeving van je kind. Dat betekent niet dat je nooit meer een kinderfoto mag delen, maar wel dat het verstandig is om even na te denken voordat je op ‘plaatsen’ drukt.
Misschien is het delen van die eerste stapjes vooral een manier om je geluk te uiten. Dat kan natuurlijk ook in een privébericht aan je beste vriendin, een familiealbum of een appgroep met opa en oma.
En als je besluit om foto’s online te plaatsen, kun je bewuste keuzes maken: beperk je publiek, vermijd gevoelige of gênante beelden en deel geen informatie waarmee onbekenden de dagelijkse routine van je kind kunnen achterhalen.
Het belangrijkste is niet dat iedere ouder dezelfde regels hanteert. Het gaat erom dat je beseft dat je niet alleen jouw eigen verhaal deelt, maar ook een stukje van dat van je kind.
Want waar jij over tien jaar misschien met plezier terugkijkt op die foto van een peuter met pastasaus tot achter de oren, kan je inmiddels zestienjarige daar heel anders over denken.
En die wil op die leeftijd waarschijnlijk sowieso al dat je nergens een foto van plaatst. Zelfs niet van jezelf. Want dat is cringe.
Beeld: Pexels
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
