Editorial Thea: op vakantie met je temperament

Soms hoor ik mezelf op de overloop iets te hard roepen: “Hoe vaak moet ik het nog zeggen?! Ruim. Je. Kleren. Op.” De kamer van een van mijn pubers ziet er dan weer uit alsof er een tornado doorheen is geraasd. De kleren liggen óveral, behalve in de wasmand. En ik? Ik blaf. Niet mijn charmantste moment. Maar na een dag vol werk, to-do’s en puberchaos, knapt er weleens iets.

In dit nummer lees je over mom rage, het fenomeen waarbij je als moeder ineens explodeert. Niet omdat je hysterisch bent, maar omdat je óveral aan denkt… behalve aan jezelf.

Op vakantie gaat het meestal beter. Of nou ja, als we eenmaal op vakantie zíjn. Want voordat we vertrekken, is het bij ons vaak chaos: koffers, inpakstress, spullen die ineens onvindbaar zijn. En dan ook nog het huis netjes willen achterlaten. Niet echt zen.

Maar als we dan eindelijk rijden, is het alsof alles er even niet toe doet. Zoals die keer dat we met Siem, pas drie maanden oud, naar St. Tropez gingen. Achteraf snappen we nog steeds niet wat ons bezielde. Zó’n hummeltje, urenlang in een MaxiCosi. Geen wonder dat hij op de terugweg alleen maar huilde. Maar hé, wél een heerlijk huisje op een luxe camping. En Jimi, toen 3,5, die er een Frans vakantievriendinnetje aan de haak sloeg, zo lief. Die vakantie in een notendop: Siem sliep, wij aten stokbrood en deden alsof we Fransen waren.

Tijdens een roadtrip door de VS belandden we eens op een camperplek die er op het eerste gezicht wat shabby uitzag. Lees: er stonden vooral mensen die worden omschreven als trailer trash. Waar waren we nou weer terechtgekomen? Maar het bleken de liefste mensen ooit. Toen we vertrokken, stonden ze ons om zeven uur ’s ochtends in de stromende regen uit te zwaaien. Ontroerend gewoon. Misschien niet perfect, wel memorabel. Net als het moederschap.

Fijne vakantie, lieve mama.

Vergeet de zonnebrand niet. En een beetje ademruimte. (En dat mom rage-stuk? Even lezen. Helpt echt.)