‘Diep in gedachten staar ik voor me uit. De bekende film draait deze middag weer in mijn hoofd. De ‘alles-komt-goed’ eindscène is nog lang niet in zicht. Verre van. Fysiek zit ik hier, doorweekt van een winterbui, op mijn favoriete houten bosbank, maar mentaal herken ik mezelf al maanden nauwelijks terug. Je ziet het aan alles: dikke kringen onder mijn ogen, een strakke afwezige blik, een onverzorgde baardgroei en een grauwe witte huid. Terwijl iedereen om me heen juist zegt hoe mooi (roze) het allemaal wel niet zou moeten zijn. Ik snap het niet. Is dit het nu écht? Het moet toch het mooiste zijn wat er is?’
Wil je graag meer van deze column lezen? Dat kan in Fabulous Mama editie 2-2026, deze bestel je hier.


