In haar boek Je Moeder schrijft Anna Nooshin (39) openhartig over haar miskraam, prenatale depressie en de worsteling met een zwangerschap waar ze niet van kon genieten. Een eerlijk verhaal voor moeders die zich nergens helemaal in herkennen. “Er mag meer ruimte zijn voor álle gevoelens die bij het moederschap horen.”
Tekst: Thea Tijssen
Je wilde jarenlang geen kinderen. Waar was je bang voor?
“Vooral mijn vrijheid kwijt te raken. Ik was bang dat je als moeder zowel mentaal als fysiek nooit meer echt vrij bent. En eerlijk? Daar zit ook een kern van waarheid in. Tegelijkertijd heb je er ineens een mini-bestie bij. Dat maakt het leven ook veel leuker. Maar ik vind het nog steeds lastig dat je je als moeder altijd zorgen maakt.”
Je schrijft dat je je zwangerschap soms aftelde als een gevangenisstraf. Herkenning vond je nauwelijks.
“Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst. Niet eens dat ik me zo voelde, maar dat ik niemand tegenkwam die hetzelfde ervoer. Ik had graag gewild dat ik er ook doorheen vloog. Dat ik ook de hele tijd dacht: wat is dit fantastisch. Pas toen ik er zelf hardop over sprak, hoorde ik van anderen dat zij zich ook zo hadden gevoeld. Toen ik niemand vond die hetzelfde had, dát was pas moeilijk.”
Wanneer kantelde dat gevoel?
“Pas rond week 38. Toen verdwenen die donkere gedachten ineens naar de achtergrond. Voor het eerst dacht ik: als je je elke dag zo voelt, dan is het eigenlijk heel fijn.”
Meer lezen van het interview met Anna Nooshin, dat kan! Lees het in Fabulous Mama editie 3.
Beeld: Anna Nooshin
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
