Het is weer raak tijdens het avondeten. Je dochter vindt de pasta vies, je zoon zeurt dat zijn broer een groter stuk appeltaart heeft gekregen, en ondertussen denk jij: “Kunnen ze nou eens één keer blij zijn met wat ze krijgen?”
Het goede nieuws? Dankbaarheid kun je aanleren. Niet door preekjes of strafpunten, maar door kleine veranderingen in jullie dagelijkse routine. Want kinderen die leren waarderen wat ze hebben, klagen automatisch minder.
Kinderen pikken alles op wat jij doet en zegt. Als thuis vooral geklaagd wordt over het weer, de drukte of de buren, dan wordt dat hun normale manier van praten.
Probeer daarom bewust positieve opmerkingen te maken, ook op rotdagen. “Wat heerlijk dat de juf jou vandaag geholpen heeft” of “Dit kopje thee smaakt precies goed na zo’n dag.” Je hoeft niet overdreven vrolijk te zijn – gewoon eerlijk over waar je blij mee bent.
Ook fijn: laat zien dat je jezelf kunt bijsturen. “Ik was aan het mopperen over die file, maar eigenlijk ben ik blij dat we nu samen in de auto zitten.” Zo leren kinderen dat je altijd een andere keuze kunt maken.
Wanneer je kind klaagt, is de neiging om te zeggen: “Hou op met zeuren” of “Andere kinderen hebben het veel slechter.” Begrijpelijk, maar het werkt meestal averechts.
Probeer dit drietrapsplan:
– Erken het gevoel: “Je baalt dat je niet langer mag opblijven”
– Geef ruimte: “Dat snap ik”
– Buig voorzichtig om: “Kun je ook iets bedenken wat vandaag wél leuk was?”
Door hun gevoel eerst serieus te nemen, maken kinderen ruimte voor andere gedachten. Ze hoeven niet meer vechten om gehoord te worden.
Dankbaarheid groeit door herhaling, niet door grote projecten. Deze eenvoudige gewoontes maken verschil:
Iedereen noemt tijdens het eten één fijn moment van die dag. Bij kleine kinderen mag het simpel zijn: “De zandbak” of “Samen koekjes bakken.” Geen druk, wel gezelligheid.
Zet een pot in de keuken waar iedereen briefjes in kan doen met leuke momenten. Op saaie zondagen lees je er samen een paar. Kinderen vinden het geweldig om hun eigen handschrift terug te vinden.
Eén keer per week zegt iedereen iets aardigs tegen een ander gezinslid. “Ik vond het lief dat je mij hielp met mijn puzzel.” Zo leren kinderen de moeite van anderen te zien.
Veel gemopperde komt voort uit het gevoel dat er altijd meer mogelijk is. Daarom helpen duidelijke grenzen.
Maak afspraken vooraf: “In de winkel mag je één ding uitkiezen.” Geen onderhandeling bij de kassa. Herhaal rustig: “Ik snap dat je het jammer vindt, maar de afspraak blijft.”
Ook belangrijk: los niet elk probleem meteen op. Bij “Ik verveel me” kun je zeggen: “Verveling is oké, daar komen vaak leuke ideeën uit.” Zo leren kinderen dat ongemak er mag zijn.
Kinderen die meehelpen, zien beter wat er allemaal gebeurt. En wie dat ziet, waardeert sneller.
Laat ze de tafel dekken, was sorteren of speelgoed opruimen. Zeg niet alleen “goed zo”, maar maak het concreet: “Fijn dat je de tafel hebt gedekt, nu kunnen we sneller eten” of “Dankzij jou is de woonkamer weer gezellig.”
Zo begrijpen kinderen dat zij bijdragen aan het gezin, en dat wat anderen doen ook moeite kost.
Je wilt geen robotkind dat braaf “dankjewel” zegt omdat het moet. Veel beter is een kind dat snapt waarom iets bijzonder is.
Help door uit te leggen wat er achter gebaren zit: “Opa heeft speciaal aan jou gedacht in de winkel” of “Je vriendin gebruikte haar eigen tijd om jou te helpen.”
Vraag dan: “Wat zou je tegen opa willen zeggen?” Laat je kind zelf de woorden kiezen, ook al klinkt het eerst onhandig.
“Mama, zij hebben een groter huis / nieuwer speelgoed / gaan vaker op vakantie!”
Herkenbaar? Probeer dit:
– Erken: “Je vindt dat jammer”
– Blijf bij jullie keuzes: “In ons gezin kiezen we voor andere dingen”
– Keer het om: “Waar ben jij blij mee van ons gezin?”
Je hoeft je nooit te verdedigen voor jullie manier van leven. Sta rustig voor je eigen waarden.
Soms lukt het gewoon niet. Je kind zeurt over alles, jij bent moe en je hoort jezelf zeggen: “Wees nou eens dankbaar!”
Dat gebeurt. Je bent geen perfect mens, maar een moeder die haar best doet.
Later die dag kun je altijd zeggen: “We waren allebei aan het mopperen. Zullen we samen één fijn ding noemen en opnieuw beginnen?” Daarmee laat je zien dat fouten maken menselijk is, en dat je altijd een andere keuze kunt maken.
Dankbaarheid aanleren is geen race, maar meer een rustige wandeling. Soms loop je achteruit, dan weer vooruit. Maar op een dag zegt je kind ineens uit zichzelf: “Het was eigenlijk een leuke dag, mam.” Die momenten komen, door alle kleine stapjes die je samen zet.
Beeld: Pexels
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
