Jonathan Klaassen is online diëtist, eettherapeut en auteur. Hij helpt mensen om gezonder te eten zónder streng dieet, maar mét blijvende resultaten. Zijn aanpak richt zich op praktische, haalbare stappen die zorgen voor een stabiel gewicht, meer energie en rust in je hoofd rondom eten. Hij ontwikkelde een 12-weekse afvalreis waarin gedrag, mindset en voeding samenkomen. Eind januari verschijnt zijn nieuwe boek bij Uitgeverij Lucht. Interesse? Ga naar www.jonathanklaassen.nl of volg hem op Instagram.
Eten met kinderen kan verrassend veel spanning opleveren. Niet alleen aan tafel, maar ook in je hoofd. Doe ik het wel goed? Ben ik te streng, of juist te soepel? Moet ik ingrijpen of loslaten? Veel ouders verlangen naar rust rondom eten, maar belanden juist in twijfel en strijd. Vaak ligt de oplossing niet in wat er gegeten wordt, maar in hoe eetmomenten zijn ingericht. Structuur speelt daarin een grotere rol dan veel ouders denken. Daarom vroegen we schrijver, online diëtist en eettherapeut Jonathan Klaassen om zijn visie te delen op waarom structuur rondom eten veiligheid geeft — voor kinderen én voor ouders.
Structuur wordt vaak verward met strengheid of controle. Dat is niet wat ik bedoel. Structuur betekent voorspelbare eetmomenten: een ritme waar je kind én jij op kunnen vertrouwen. Het menselijk brein — en zeker het kinderbrein — reageert sterk op voorspelbaarheid. Als iets onduidelijk is, blijft het zenuwstelsel actief en alert. Dat kost energie en vergroot stress. Voorspelbaarheid doet het tegenovergestelde: het verlaagt waakzaamheid en creëert ruimte om te voelen in plaats van te reageren. Structuur gaat daarom niet over regels, maar over rust. Denk aan vaste momenten voor ontbijt, lunch en avondeten, vaste tussendoormomenten en niet de hele dag door eten. Structuur zegt niet wat of hoeveel er gegeten moet worden, maar wanneer en waar. Dat verschil is cruciaal, omdat het de autonomie van het lichaam intact laat.
Kinderen zijn extreem gevoelig voor onzekerheid, ook rondom eten. Wanneer eetmomenten wisselen of snacks de hele dag beschikbaar zijn, krijgt het lichaam geen helder signaal. Het zenuwstelsel blijft dan in een lichte stressstand: wanneer komt er weer eten? moet ik nu pakken wat ik kan? Dat zie je terug in gedrag zoals steeds om eten vragen, snel eten, ‘hamsteren’ bij snacks of juist alles weigeren. Niet omdat een kind moeilijk is, maar omdat het systeem bescherming zoekt. Structuur geeft een duidelijk signaal: je hoeft niet alert te blijven, er komt weer eten. Dat gevoel van veiligheid maakt dat honger- en verzadigingssignalen beter hoorbaar worden en eten ontspannener verloopt.
Wat vaak onderschat wordt, is hoeveel mentale energie eten kost voor ouders. Zonder structuur ben je de hele dag aan het inschatten, bijsturen en twijfelen. Is dit handig? Moet ik nu ingrijpen? Eet hij wel genoeg? Psychologisch gezien blijf je daarmee in een staat van voortdurende waakzaamheid. Structuur haalt je uit die constante besluitvorming. Het biedt een kader waarop je kunt terugvallen, waardoor je niet steeds hoeft te reageren op het moment zelf. Dat verlaagt stress, vergroot je gevoel van competentie en maakt je milder voor jezelf.
Een belangrijk uitgangspunt in mijn werk is deze verdeling: jij bepaalt wanneer er gegeten wordt, je kind bepaalt of en hoeveel het eet. Dit principe werkt omdat het psychologisch klopt. Jij neemt verantwoordelijkheid voor het ritme en de omgeving — dat geeft veiligheid. Je kind behoudt regie over het eigen lichaam — dat geeft autonomie. Wanneer die rollen door elkaar lopen, ontstaat spanning en strijd. Structuur zorgt ervoor dat loslaten geen risico voelt, maar logisch en veilig. Het kader staat, dus binnen dat kader mag het lichaam spreken.
Zonder structuur raakt het systeem uit balans. Het lichaam weet niet meer wanneer het kan ontspannen en het hoofd blijft ‘aan’ staan. Bij kinderen zie je onrust en grillig eetgedrag; bij ouders twijfel, frustratie en schuldgevoel. Honger wordt minder duidelijk, verzadiging minder betrouwbaar. Eten gaat dan niet meer over behoefte, maar over prikkels, emoties of simpelweg beschikbaarheid. Dat is geen gebrek aan discipline, maar een logisch gevolg van een systeem zonder anker. Structuur hoeft daarbij niet perfect te zijn om te werken. Het gaat om herkenbaarheid, niet om strakheid: drie hoofdmaaltijden, twee tot drie vaste tussendoormomenten, zoveel mogelijk eten aan tafel en snacks niet de hele dag door beschikbaar. En ja, soms loopt het anders. Dat is geen probleem. Structuur is geen schema dat breekt, maar een basis waar je steeds naar terugkeert.
Structuur is geen dieet, geen controlemechanisme, geen bord-leeg-regel en geen systeem van belonen of straffen. Het gaat niet over beheersen, maar over reguleren. Over een omgeving creëren waarin het lichaam zijn werk kan doen zonder constante ruis van twijfel en spanning.
1. Houd vaste eetmomenten aan
Niet hoeveel er gegeten wordt, maar dát er weer een volgend eetmoment komt, geeft het lichaam rust en vertrouwen.
2. Beperk ‘los snacken’ tussendoor
Duidelijke eetmomenten helpen het lichaam honger en verzadiging beter herkennen.
3. Eet zoveel mogelijk aan tafel
De plek waar je eet, geeft structuur. Aan tafel weet het lichaam: dit is een eetmoment.
4. Laat opmerkingen over eten achterwege
Commentaar tijdens de maaltijd haalt een kind uit zijn lijf en vergroot spanning.
5. Laat zien hoe jij eet
Jouw eetgedrag is het krachtigste voorbeeld van rust en normaliteit rondom eten.
6. Verwacht geen perfectie
Structuur hoeft niet foutloos te zijn om te werken. Terugkeren naar het ritme is genoeg.
“Wanneer eten voorspelbaar wordt, kan het lichaam ontspannen. En ontspanning is de basis van gezond eetgedrag — bij kinderen én bij ouders.”
Nog meer columns lezen? Die vind je hier.
Ontvang 6x Fabulous Mama op de deurmat én een persoonlijk cadeau naar keuze.
