Tabitha over de impact van het moederschap en nieuwe dromen: ‘De afgelopen jaren stond mijn gezin op één’

In de Pulitzer Garden van het gelijknamige Pulitzer Hotel in Amsterdam neemt Tabitha plaats met een verse gemberthee en een fruitsalade. De zon laat zich zien en de zangeres oogt ontspannen.

Terwijl ze vertelt over haar gezin en de afgelopen jaren, wordt al snel duidelijk hoeveel haar dochters voor haar betekenen. “Dit weekend viel het me opeens op. Ik was drie nachten weg en dacht elke dag: moet ik niet gewoon naar huis? Ik was niet eens bang dat zíj het niet zouden redden, maar het was de vraag of ík het vol zou houden. Toen besefte ik dat ik mijn kinderen eigenlijk altijd op één zet. Maar als ik hen wil leren dat je voor jezelf mag zorgen, je dromen mag najagen en dingen mag doen waar je blij van wordt, dan moet ik dat zelf natuurlijk ook laten zien.” Ze merkt dat haar dochters inmiddels op een leeftijd komen waarop er weer iets meer ruimte ontstaat. “De oudste is vijf en de jongste wordt na de zomer vier. Ik voel dat ik mezelf langzaam weer toestemming geef om wat meer voor mezelf te doen. Dat had ik ook nodig. Ik heb de afgelopen jaren heel bewust gekozen om er te zijn voor mijn gezin. Maar ik merk nu dat dat andere vuurtje er ook nog steeds is.” Daarmee doelt ze op haar creatieve kant, die de afgelopen jaren bewust wat minder ruimte kreeg. “Het verlangen om nieuwe muziek te maken, te schrijven en nieuwe plannen te ontwikkelen komt langzaam terug.”

Nog steeds co-sleeping

Juist in die jaren ontdekte Tabitha hoe belangrijk rust en tijd samen voor haar zijn geworden. “In Nederland draait veel om afspraken, school, werk en schema‘s. Op onze favoriete vakantiebestemming Curaçao zijn we eigenlijk de hele dag samen. We leven veel meer buiten. Vrijdag luiden we het weekend in op het strand. Zaterdag vaak weer strand. Zondag ook. Het klinkt bijna cliché, maar het is écht zo ontspannen als mensen zeggen. Ik ga gewoon heel goed op het eilandleven. Als ik ‘s ochtends wakker word, de deur opendoe en de palmbomen en de zon zie, dan denk ik: we gaan er weer een mooie dag van maken.”

Samen zijn is voor Tabitha misschien wel de grootste luxe. “Het gelukkigst word ik als ik ‘s avonds nog even naast de meiden lig voor het slapengaan. Dat gevoel van geborgenheid geven, vind ik het mooiste wat er is. We doen ook nog steeds veel aan co-sleeping. De meiden beginnen in hun eigen bed, maar eindigen meestal bij ons. En eerlijk? Wij vinden dat helemaal niet erg.” Ze lacht: “Natuurlijk hebben Mauron en ik ook weleens gesprekken over zelfstandigheid en loslaten. Maar we weten ook dat er een moment komt waarop ze dit niet meer doen. En dat komt waarschijnlijk sneller dan we denken.”